1) Eşler; ayrı görüşler, düşünceler ve farklı beğenilere sahip olduklarının farkına baştan varabilmelidirler. Çünkü birbirlerine evlilik ve sevgi bağı ile bağlı olsalar dahi ayrı çevrelerden, farklı eğitimlerden geçmiştirler. Değişik anlayışlar ve farklı hobiler evlilikte olan uyumu bozmamalıdır. Farklılıkların ortak bir noktada buluşması son derece önemlidir.

2) Sorunları ileri zamanlara atmak yerine o an çözümlenmesinde daima fayda vardır. Eşler birbirlerinden tam olarak ne bekliyor olduklarının farkında olursalar anlaşmaları daha kolay olacaktır. Hem susarak hem de eşinin ne istediğini anlamasını beklemek hayal kırıklığına uğramanın en büyük sebebidir. Uzlaşabilmenin en iyi yolu açık yüreklilikle konuşmaktan geçer.

3) Tartışmaya suçlayıcı bir tavır ile girmektense soru sorarak eşini belli bir konuda açıklama yapmaya çağırarak başlamak daha iyi olur. Bu yol sayesinde karşı tarafa haksızlık yapma olasılığı azalır. Kısacası eşe kendini savunma olanağı vermeden saldırıya geçilmemelidir.

4) Tartışmayı kazanmak kesinlikle bir amaç olmamalıdır. Bunun yerine en uygun biçimde ortak yol bulunmaya çalışılmalıdır.

5) Tartışmalar kesinlikle dışarı yansıtılmamalıdır. Aileler taraf tutmaya zorlanmamalıdır. Hele ki çocuklar kesinlikle tartışma içerisine alınmamalıdır.

6) Tartışma ve konuşma için uygun ortam sağlanmalıdır. Eşlerin aç veya yorgun oldukları zaman en kötü zamandır. Eğer ki tartışma uzamayacak veya abartılacak kadar büyük değilse çocukların yanında edilebilir. Ancak kesinlikle hakaret düzeyin de olmamalıdır.